تبلیغات
Sun Eight | پایگاه اینترنتی و تخصصی رضوی - شخصیت علمی و معنوی امام رضا (ع)

 

                                                                         

            

name jaygozin ax

 

 
           تاریخ : یکشنبه 1392/06/17 | 12:52 ب.ظ | نویسنده : علی بشارت لو  

- شبها کم می خوابید و بیشتر شب را به عبادت سپری می کرد .
- بسیاری از روزها روزه داشت ، به ویژه روزهای اول و نیمه و آخر هر ماه را روزه می گرفت .
- سجده هایش بسیار طولانی بود .
- و ...

گزیده هایی از اخلاق معنوی حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام بود که می توانید در ادامه مطلب به صورت کامل " شخصیت معنوی و علمی امام رضا (ع)  " را مطالعه فرماید ...


» شخصیت علمی

دستگاه خلافت عباسی ، با اهدافی خاص ، از اندیشه وران مذاهب و فرقه‌های گوناگون ، دعوت می كرد و آنان را رو در روی امام (ع) قرار می داد. با مطالعه در شخصیت ، روحیات و افكار مأمون ، آشكار می شود كه او از تشكیل چنین جلسات و همایشهایی ، اهدافی سیاسی را دنبال می كرد. هر چند شخصا به مباحثات علمی علاقه مند بود ، ولی مأمون به عنوان خلیفه ، شخصی نبود كه بخواهد با این گونه مباحثات و مناظرات ، عظمت و حقانیت خاندان پیامبر (ع) را به نمایش بگذارد و شخصیتی را كه مورد توجه انقلابیون آل علی (ع) بود ، در جامعه مطرح كند و علم و شكوه و شایستگی و برتری آنان را به دیگران بنمایاند ، بلكه در پس این تلاشها ، اهدافی سیاسی داشت و چه بسا بی میل نبود كه در این نشستها ، برای یكبار هم كه شده ، امام از پاسخگویی به پرسشها عاجز بماند !

به هر حال گذشته از اهدافی كه مأمون دنبال می كرد ، ولی نتایج آن جلسات مایه شكوه و عظمت امام و بهره علمی و اعتقادی شیعه شد.

عبدالسلام هروی كه در بیشتر نشستها و مناظرات حضور داشته است ، می گوید:«هیچ كسی را از حضرت رضا (ع) داناتر ندیدم، و هیچ دانشمندی آن حضرت علیه السلام را ندیده ، مگر این كه به علم برتر او گواهی داده است. در محافل و مجالس كه گروهی از دانشوران و فقیهان و دانایان ادیان مختلف حضور داشتند بر تمامی آنان غلبه یافت ، تا آن جا كه آنان به ضعف علمی خود و برتری امام (ع) اذعان و اعتراف داشتند.»

ابراهیم بن عباس ، گواه دیگری از حاضران و ناظران این گونه جلسات بود ، و می گوید :«حضرت رضا (ع) هیچ مسأله ای را بدون پاسخ نمی گذاشت. در علم و دانش كسی را داناتر از او سراغ ندارم. آنچه مأمون مطرح می ساخت پاسخ كامل آن را دریافت می كرد و آنچه حضرت (ع) می فرمود ، مستند به قرآن بود.»

خود آن گرامی در این زمینه می فرمود : «در حرم پیامبر (ع) ، می نشستم و عالمان مدینه هر گاه در مسأله ای با مشكل روبرو بودند و از حل آن ناتوان می ماندند ، به من رو می آوردند و پاسخ می گرفتند.»

---------------------------------------------------------------

» شخصیت معنوی 

بررسی هر یك از ابعاد معنوی ، علمی ، اجتماعی و اخلاقی شخصیت علی بن موسی (ع) ، اهمیت خاص خود را داراست. چه بسا گروهی شیفتة جنبه علمی و مناظرات و مباحثات آن حضرت باشند و در شناختن و نمایاندن چهره علمی امام ، اهتمام فزونتری داشته باشند ، ولی توجه به این حقیقت كه علم ، اخلاق و شخصیت اجتماعی و سیاسی امامان ، تحت تأثیر شخصیت معنوی و عبادی ایشان قرارداشته است و آنان هر كمالی را از این رهگذر كسب كرده اند و خدا محوری منش و كنش آنان به ایشان عزت و امتیاز بخشیده است ، این باور را تقویت خواهد كرد كه بررسی این جنبة از زندگی امام (ع) شایسته تقدم و توجه فزونتر است. آنچه از جلوه‌های عبودیت و بندگی آن حضرت در آینه اخبار و نقلهای تاریخی به یاد مانده ، در بیان فهرست گونه زیر می توان شاهد آن بود :

  ·شبها ، كم می خوابید و بیشتر شب را به عبادت سپری می كرد.

  ·بسیاری از روزها را روزه داشت و بویژه روزهای اول ، نیمه و آخر هر ماه را روزه می گرفت و می فرمود : ذلك صوم الدهر» ؛ اگر كسی این چند روز را روزه گیرد ، به شخصی ماند كه تمام عمر ، روزه بوده است.

  ·سجده‌هایش بسیار طولانی بود ، به گونه‌ای كه اگر پس از نماز صبح در برابر حضرت حق ، به خاك می افتاد ، تا دمیدن آفتاب صبحگاهی ، همچنان در سجده بود.

  ·قرآن بسیار تلاوت می كرد و انس امام (ع) با قرآن چنان بود كه جز از قرآن نمی گفت ، پاسخ او به هر پرسشی ، از قرآن بود. تمثیلهای او نیز برگرفته از قرآن بود.

  ·هنگامی كه در بستر خواب قرار می گرفت ، به یاد خدا و تلاوت قرآن مشغول می شد.

  ·در تلاوت آیات نورانی قرآن ، اگر به آیه‌ای می رسید كه در آن سخن از دوزخ و كیفر الهی بود ، سخت می گریست و از آن به خدا پناهنده می شد.

  ·به نماز در اول وقت اهتمام داشت ، روزهایی نیز كه روزه داشتند ، هنگام افطار ، نخست نماز می خواندند.

  ·نوافل ، بویژه نماز شب را حتی در سفر رها نمی كرد و چون ثلث آخر شب فرا می رسید ، از بستر بر می خاست ، در حالی كه ذكر بر لب داشت، به محل وضو رفته ، مسواك می كرد ، وضو می گرفت ، به نماز می ایستاد و هر شب ، علاوه بر نافله شب ، نماز جعفر طیار را نیز می خواند. تا هنگام نماز صبح و پس از انجام فریضه صبح ، به تعقیبات ادامه داده ، با طلوع خورشید ، سجدة شكر می كرد و این مرحله عبادی را به انجام می رسانید.

   ·همواره ذكر خدا را بر زبان داشت.

   ·از خدا سخت می ترسید.

   ·در غیر نماز نیز به مناجات با خدا ، انس داشت.

   ·بسیاری وقتها ، به خواندن نماز اشتغال داشت.

   ·رجاء بن ابی ضحاك ، مأمور شد تا حضرت را از مدینه به مرو ، همراهی كند ، خلیفه به وی دستور داد ، در تمام شبانه روز و در طول سفر ، ملازم و همراه امام (ع) باشد. او در پایان سفر چنین گفت :«به خدا سوگند ، كسی را نیافتم كه از او پرهیزكارتر باشد و بیش از آن گرامی به یاد خدا و در خوف از خدا به سر برد.»آنگاه وی به جلوه‌های مختلف عبادت امام نیز اشاره می كند ، كه در این مختصر نمی گنجد.

حضور امام رضا (ع) در میدان عبادت ، حضوری انزوا طلبانه نبود و عبادت و بندگی به درگاه خدا را وسیله رها كردن مسئولیتهای اجتماعی و پرداختن به واقعیتهای زندگی قرار نداده بود ، بلكه آن گرامی در اوج زهد و تقوا ، شخصیتی سازنده و حاضر در میدانهای علمی و اجتماعی بود.


منبع : کتاب امام علی بن موسی الرضا(ع)، منادی توحید و امامت، پژوهش:گروه تاریخ اسلام، نگارش:محمد جواد معینی و احمد ترابی


 

موضوع : مطالب علمی رضوی،  نصیحت ها و اندرز ها،  مقالات رضوی،  امام رضا (ع)، 

برچسب ها: سیره امام رضا (ع)، سیره رضوی، شخصیت علمی امام رضا (ع)، شخصیت معنوی امام رضا (ع)،  

امتیاز مطلب :